Od dziecka byłam tą która ogarnia wszystko. Zawsze podejmowałam właściwe decyzje. Budowałam życie, które na papierze wyglądało dokładnie tak jak powinno. I przez długi czas naprawdę wierzyłam że jeśli wszystko zrobię idealnie to w pewnym momencie poczuję się spełniona.

Z zewnątrz wszystko się zgadzało. W środku było zmęczenie, napięcie i poczucie że coś jest nie tak. Przez długi czas nawet nie zauważałam że gram drugoplanową rolę w swoim własnym życiu.

Z czasem dotarło do mnie, że nosiłam maskę — kobiety zawsze ogarniętej, zawsze niezawodnej, ekspertki w swojej dziedzinie. I że to co mam gdy ją zdejmę, jest znacznie cenniejsze niż to co miałam z nią.

Dziś moje życie nie jest idealne, ale jest bardziej moje. Nie próbuję już być wszystkim dla wszystkich. Zatrzymuję się. Sprawdzam ze sobą czy to jest to miejsce w którym teraz chcę być.

Wierzę że zmiana nie zaczyna się od działania tylko od świadomości schematów i czucia emocji. Wierzę też że każda z nas ma w sobie wszystko czego potrzebuje do szczęścia, tylko czasem brakuje nam przestrzeni żeby to zobaczyć.

Nie poprowadzę Cię tam gdzie sama nie byłam, ale mogę iść obok Ciebie — i pomóc Ci wrócić do Twojego ognia. Bo twój ogień nie zgasł. Jest tylko przykryty.